شبی که رفتی برف نمی اومد٬ بارون هم نمی اومد ٬ حتی سرد هم نبود ٬ پس چطور ممکنه تو رفته باشی مهتاب ؛ نه تو هنوز هستی ، تو همیشه هنوز هستی .

بوی عطرت جاوید مهتاب ؛ مرا از این زمین نفرین شده برهان.

تنهایی سخته مهتاب ولی سخت تر از اون اینه که بفهمی تنهایی ، اینکه حس کنی "او" همراهت نیست ، اینکه حس کنی رها شدی. فرق تنهایی و اینکه بفمی تنهایی فرق سقوط آزاد و برخورد به زمینه . اما نه حتی لحظه‌ی گذرای برخورد ، لحظه ی ماندگار ، لحظه ی برای همیشه ، لحظه ی مکرر ، رنج نا تمام و نه حتی فقط رنج ناتمام رنج افزاینده‌ی ناتمام ؛
آری رنج تا همیشه افزاینده ای ست علم به تنهایی خویش مهتاب

سرم درد می‌کنه مهتاب. زندگی بین آدمهای معمولی خیلی سخته مهتاب.

به دیگران نه٬ اما به تو
دوست دارم خیانت کنم گاهی
زیرا تو خود منی
و من به خود خیانت می‌کنم گاهی.

میدونی مهتاب وقتی شبها هیچی نداری که بش فکر کنی٬ که باش بخوابی٬ که براش بخوابی٬ که براش بلند شی ٬ رسیدی به ته خط . داری سقوط می‌کنی و فقط احساس خوشایند سبکی داری ٬ احساس بی‌وزنی ٬ احساس آزادی ٬ پرواز ٬ ولی این یه پرواز نیست یه سقوطه ٬ تا به زمین -به تراز صفر- نخوری همه چیز خوشاینده ...
اما یه مشکلی هست : سقوط فرایند سریعی‌ست .

میدونی مهتاب ٬ بعد یه مدت پریدن یادت میره.

می خواهم روانه ی خیابانهای این شهر لعنتی ِ دوست داشتنی بشوم ٬ قدم بزنم ٬ سوار تاکسی بشوم در باران در ترافیکهای طولانی و خیره شوم به خیابان از پشت شیشه ی خیس ماشین ٬ به خیابان و مردمش ٬ به خیابان و مردمش که تار دیده می شوند ٬ به خیابان و مردمش که تنها تار میتوان دوستشان داشت٬ دوست دارم روی نیمکتهای دور افتاده ی پارکهای خلوتش بنشینم  و به هیچ زل بزنم ٬به هیچ . دوست دارم سیگار بکشم ٬ سیگار بکشم و سیگار بکشم ...
اما میدانی ...
چیزی به یادم آمد : من درس دارم٬من کنکور سراری دارم ٬ من باید لیسانس بگیرم ٬ من باید فوق لیسانس بگیرم٬ من باید به دنبال سربازی بروم ٬ من باید به دنبال کارهای عروسی بروم - باید چند هزار شکم باره را شام بدهم ...
رها کن این همه را ٬ بگذار به همان شهر و همان پارکها و خیبانها و سیگارها بروم ...
اما میدانی ...
فلان استاد نمره ها را از ته داده است ٬ فلانی پروژه ی بی ربط داده است ٬ فلانی کلاسش بسته است ٬ فلانی نامه میخواهد و الا خسته است ٬ فلانی ...

شب ، این شکارچی دل های آزاده

ساعت سه ی نیمه شب است ؛ از خواب بیدار میشوم (می‌پرم) ؛ فندک میزنم ؛ نور آتش فندک چشمانم را می‌زند ؛  چشمانم را می‌بندم و با دست سیگارم را لمس میکنیم و فضا را درون ذهنم مصور میکنم ٬ فندک میزنم ٬ سیگار روشن می‌شود .